Interpretacja

Odczytywanie radiogramów opiera się na rozpoznaniu i analizie struktur o różnych względnych zmętnieniach radiograficznych. Każde zdjęcie rentgenowskie powinno być zinterpretowane przez lekarza weterynarii, a pisemne sprawozdanie z interpretacji powinno zostać zapisane jako część dokumentacji medycznej pacjenta. Zaleca się, aby radiolog czytał również zdjęcia rentgenowskie, jeśli jest to wskazane, w celu interpretacji eksperta. Radiolodzy mogą również zasugerować dodatkowe badania obrazowe, które mogą pomóc w rozpoznaniu i leczeniu pacjenta.

Nieprzezroczystość radiologiczna opisuje zdolność promieni rentgenowskich do penetracji tkanek i innych substancji. Substancje, przez które przechodzi mniej promieni rentgenowskich, wydają się bielsze na kliszy radiograficznej; te, które przepuszczają więcej promieni rentgenowskich, wydają się ciemniejsze. Nieprzezroczystość radiologiczna obejmuje spektrum od nieprzepuszczalnego dla promieni rentgenowskich (biały) do przeziernego dla promieni rentgenowskich (czarny). Różnica w nieprzezroczystości radiologicznej różnych substancji i struktur w organizmie umożliwia ich rozróżnienie. Substancje najczęściej występujące w organizmie – gazy, tłuszcz, tkanki miękkie (woda / mięśnie), kości i metal – mają wyraźnie rozpoznawalne zmętnienia w badaniu radiologicznym.

Gaz jest najbardziej przezierną dla promieniowania substancją w organizmie i można go łatwo rozpoznać jako najciemniejsze obszary na zdjęciu radiologicznym. Ponieważ gaz jest bardzo przejrzysty dla promieni rentgenowskich, zapewnia dobry kontrast, aby uwidocznić bardziej nieprzepuszczalne dla promieni rentgenowskich struktury lub narządy w ciele. Na przykład tkanki miękkie w klatce piersiowej (np. Serce, aorta) są łatwo uwidocznione, ponieważ kontrast zapewnia wypełnienie powietrzem, pęcherzyki płucne i drogi oddechowe płuc. Niektóre procedury radiograficzne wprowadzają powietrze do struktur lub narządów (np. pęcherza moczowego) w celu zwiększenia kontrastu radiograficznego i lepszej wizualizacji tych struktur.

Tłuszcz nie pochłania promieniowania X (wydaje się ciemniejszy) niż kości i tkanki miękkie, ale jest bardziej nieprzepuszczalny dla promieni rentgenowskich (wydaje się jaśniejszy) niż gaz. Tłuszcz zapewnia dobry kontrast radiograficzny w celu rozróżnienia i wizualizacji brzegów wielu narządów i struktur. Na przykład sieć pomiędzy żołądkiem a śledzioną umożliwia różnicowanie ściany żołądka od śledziony. W przypadku zdjęcia rentgenowskiego młodego lub wychudzonego zwierzęcia brak tłuszczu może uniemożliwić uwidocznienie wielu narządów i struktur.

Woda i mięśnie pojawiają się na zdjęciach rentgenowskich jako odcienie szarości. To spektrum promieni rentgenowskich jest uważane za normalne w przypadku tkanek miękkich. Tkanki miękkie widoczne na radiogramach mogą być narządami lub mięśniami litymi lub wypełnionymi płynem (np. Serce, wątroba, śledziona, nerki, pęcherz moczowy). Różnice w objętości, grubości i stopniu składu tkanek miękkich powodują różnice w zmętnieniu, które pomagają zidentyfikować różne narządy

Kość, która składa się głównie z wapnia i fosforu, pochłania więcej promieni rentgenowskich niż mięśnie i wydaje się bielsza (bardziej widoczna dla promieni rentgenowskich) na gotowym zdjęciu rentgenowskim. 0 Pewne różnice w zmętnieniu radiologicznym w obrębie kości i między nimi są normalne z powodu różnic w składzie ( np. stosunek kości zbitej do kości gąbczastej i kory do kanału szpikowego). Podczas radiografii kości ocenia się ją jako mniej lub bardziej nieprzepuszczalną dla promieni rentgenowskich niż normalnie. Gdy pacjent nie jest poddawany radiogramowi w celu wykrycia patologii kości, jasność i nieprzezroczystość kości na zdjęciu rentgenowskim są dwoma dobrymi wskaźnikami ogólnej jakości techniki radiologicznej. Czyste, białe kości zwykle oznaczają, że narządy są tak zróżnicowane, jak to tylko możliwe.

Metal wydaje się najbielszy (najbardziej nieprzepuszczalny dla promieni rentgenowskich) na gotowym zdjęciu rentgenowskim, ponieważ pochłania większość promieni rentgenowskich. Metal można zobaczyć na zdjęciach rentgenowskich, jeśli zwierzę połknęło metalowy przedmiot (np. Haczyk, monetę, igłę do szycia, klucz) lub odniósł ranę postrzałową zatrzymaną kulą. Przedmioty metalowe powinny być stosunkowo łatwe do zidentyfikowania na zdjęciach radiologicznych, ponieważ będą one najbardziej nieprzepuszczalne dla promieni rentgenowskich, ale ich położenie można potwierdzić operacją lub endoskopią, jeśli wymagają usunięcia.

Ponieważ zdjęcia rentgenowskie są dwuwymiarowe, należy wykonać co najmniej dwa radiogramy diagnostyczne pod kątem prostym względem siebie. Użycie różnych kątów pomoże interpretatorowi weterynarii „zobaczyć” struktury w trzech wymiarach. Często popełnia się błędy, gdy lekarz weterynarii próbuje zaoszczędzić klientowi pieniądze, opierając diagnozę tylko na jednym spojrzeniu.

Radiolog i Teleradiologia

Warto przy problemach interpretacyjnych dodać informację o teleradiologii weterynaryjnej. Lekarz weterynarii musi znać się na wszystkim. Lekarze medycyny ludzkiej bardzo wąsko się specjalizują ze względu na niesamowity postęp medycyny. W weterynarii, specjalizacje takie też postępują i tak osoby mamy specjalizację radiologa. Niestety ze względu na rozdrobnienie placówek weterynaryjnych radiolog często też jest lekarzem ogólnym lub chirurgiem, anestezjologiem itd.
Teleradiologia koncentruje radiologów przy ich specjalizacji i upowszechnia interpretację dla zakładów, które nie posiadają radiologa a posiadają pracownie RTG

RTG klatki piersiowej

Standardowe projekcje dla radiogramów klatki piersiowej to prawy i lewy boczny oraz DV lub VD. Sugeruje się, aby u każdego pacjenta konsekwentnie stosować prawy lub lewy rzut boczny, tak aby wszyscy członkowie personelu zapoznali się z projekcjami pod kątem interpretacji radiologicznej. Podczas wykonywania zdjęć RTG bocznych klatki piersiowej prawej i lewej strony, pacjenta umieszcza się w pozycji bocznej z przednimi kończynami wyciągniętymi do przodu, aby uniknąć nałożenia mięśnia trójgłowego na czaszkową część płuca. Kończyny tylne należy odciągnąć do przodu, aby zachować odpowiednią symetrię klatka piersiowa. Punktem orientacyjnym czaszki służącym do kolimacji pola radiogramu jest manubrium, a punktem orientacyjnym ogonowym jest pierwszy kręg lędźwiowy. Podczas wykonywania zdjęcia radiologicznego klatki piersiowej VD pacjent leży na plecach z przednimi kończynami wyciągniętymi do czaszki.  Punkty orientacyjne są takie same, jak w przypadku projekcji bocznych, ale radiolog musi upewnić się, że mostek jest nałożony lub wyrównany z kręgosłupem. Pozycjonowanie w przypadku radiogramów klatki piersiowej DV jest takie samo, jak w przypadku zdjęć rentgenowskich VD. pacjent leży na brzuchu.

Płuca

Płuca, które znajdują się wewnątrz klatki piersiowej, to największe narządy w klatce piersiowej. Psy i koty mają sześć płatów płucnych, cztery w prawym i dwa w lewym. Czaszkowy aspekt każdego płuca nazywany jest wierzchołkiem; część ogonowa każdego płuca sąsiadującego z przeponą nazywana jest podstawą. Granice płuc określa się jako czaszkowe, grzbietowe, ogonowe i brzuszne.

Skupiając się na płucach, zalecane widoki to prawy i / lub lewy boczny oraz DV lub VD. Radiogramy płuc należy wykonywać przy szczytowym (pełnym) wdechu. Przed wykonaniem zdjęcia rentgenowskiego należy uważnie obserwować oddech pacjenta, aby upewnić się, że ekspozycja ma miejsce podczas wdechu. 12 projekcji VD zapewnia lepsze obrazy płuc, ponieważ umożliwia ułożenie pacjenta symetrycznie i umożliwia lepszy wysiłek wdechowy. Obrazy VD pozwalają również na lepszą wizualizację dodatkowych płatów płuc i śródpiersia ogonowego. W przypadku poszukiwania chorób płuc (np. zapalenie płuc, guzy przerzutowe) zaleca się zarówno widok prawy, jak i lewy.

Serce

U psów sylwetka serca może różnić się wielkością i kształtem w zależności od wielkości klatki piersiowej pacjenta (np. Głęboka i wąska, płytka i szeroka). Kształt serca psa jest ogólnie owalny, ale wydaje się być bardziej pionowy i wąski w widokach bocznych, a bardziej zaokrąglony i mniejszy w widokach DV. Serce ma zwykle od 2,5 do 3,5 przestrzeni międzyżebrowych (w zależności od rasy psa) w widokach bocznych i 2/3 szerokości klatki piersiowej w widokach DV. U kotów sylwetka serca jest smuklejsza i ma mniejszą średnicę. ma bardziej spiczasty wierzchołek, ale nadal jest ogólnie owalny. Normalne serce kota ma około dwóch przestrzeni międzyżebrowych i zajmuje około 70% odległości od mostka do odcinka piersiowego kręgosłupa. Młode zwierzęta wydają się mieć większe serca niż zwierzęta dojrzałe.

Skupiając się na sercu, należy wykonać prawy boczny widok razem z projekcją DV lub VD. Prawostronny jest zalecany w widoku bocznym, ponieważ normalne serce ma bardziej spójną pozycję w tej projekcji.Wybór widoku VD lub DV zależy od preferencji lekarza. Wydaje się, że preferowany jest widok DV, ponieważ zapewnia większą spójność pozycji serca (bliżej mostka) oraz ułatwia jego wizualizację i ocenę. Pozycja pacjenta na zdjęciach rentgenowskich DV jest również mniej szkodliwa dla pacjentów z niewydolnością oddechową . Jeśli podejrzewa się wysięk opłucnowy, zaleca się wykonanie obrazu VD, ponieważ w widoku DV można zasłonić płuca i serce. Nowotwory podstawy serca, kardiomiopatia rozstrzeniowa psów, wrodzone wady serca i zastoinowa niewydolność serca należą do chorób serca, które mogą być wywoływane przez radiogramy. pomóc zdiagnozować.

RTG jamy brzusznej

Standardowe projekcje dla radiogramów jamy brzusznej to prawy i / lub lewy widok boczny i VD. W razie potrzeby można wykonać inne widoki (np. DV, prawy lub lewy ukośny, stojący z boku z poziomą belką). Projekcja prawostronna jest najczęściej stosowaną projekcją w radiologii, ponieważ umożliwia wzdłużne rozdzielenie nerek. W celu wykonania zdjęcia RTG prawego bocznego pacjent jest ułożony w pozycji leżącej na prawym boku z kończynami tylnymi wyprostowanymi do ogona. Wyprostowanie kończyn tylnych w kierunku ogonowym eliminuje nakładanie się mięśni udowych na ogonową część brzucha. Pomiędzy kościami udowymi można umieścić piankową podkładkę, aby wyeliminować rotację miednicy; inny można umieścić pod mostkiem, aby unieść go do poziomu kręgosłupa piersiowego

W przypadku zdjęć rentgenowskich VD pacjent jest ułożony w pozycji leżącej grzbietowo z kończynami tylnymi w normalnym zgięciu. Worki z piaskiem lub koryto typu V mogą pomóc w utrzymaniu pacjenta we właściwej pozycji VD. Podczas kolimacji pola radiograficznego punktem orientacyjnym czaszki jest przepona, a ogonowym punktem orientacyjnym jest głowa kości udowej. Ekspozycję należy wykonać podczas wydechowej fazy oddychania, tak aby przepona była przemieszczana do czaszki i nie uciskała treści brzusznej. Jeśli zwierzę jest duże, zobrazowanie całego brzucha na jednym filmie może być trudne. W takich przypadkach potrzebne są dwa zdjęcia rentgenowskie – jeden brzucha czaszki i jeden brzucha ogonowego. Radiogramy jamy brzusznej mogą być pomocne w diagnozowaniu wielu schorzeń, takich jak powiększenie wątroby, śledziony, nerek lub żołądka; ropień lub pęknięcie śledziony; poszerzenie żołądka „skręt; niedrożność jelit; liniowe ciało obce; przepuklina krocza; pęknięty pęcherz i kamienie torbielowate.

Wątroba

Wątroba składa się z sześciu płatów u psa i kota: lewego przyśrodkowego, lewego bocznego, prawego przyśrodkowego, prawego bocznego, ogoniastego i kwadratowego. Normalny wygląd wątroby na zdjęciach radiologicznych różni się w zależności od budowy ciała pacjenta, wieku, ogólnej kondycji ciała, etapu oddychania i postawy. Wątroba ma zwykle ostre brzegi. Czaszkowa powierzchnia wątroby dotyka przepony i wydaje się być większa po prawej stronie bocznej niż na lewym bocznym obrazie. Podczas wydechu wątroba może wydawać się mniejsza niż podczas wdechu z powodu różnych położeń normalnej przepony

Pęcherzyk żółciowy

Woreczek żółciowy jest wypełnioną płynem strukturą w kształcie gruszki, która składa się z korpusu, zaokrąglonego końca lub dna oraz szyjki zwężającej się do przewodu torbielowatego. Znajduje się między kwadratowym płatem wątroby przyśrodkowo a prawym przyśrodkowym płatem wątroby z boku i jest częścią układu żółciowego. Woreczka żółciowego nie można zobaczyć oddzielnie od wątroby; dlatego nie można go zobaczyć na zdjęciach radiologicznych, chyba że występuje z nim problem (np. w przypadku silnego powiększenia woreczek żółciowy może być postrzegany jako masa wystająca z wątroby) .

Śledziona

Śledziona jest płaskim, wydłużonym narządem z tkanki miękkiej zlokalizowanym w lewej części brzucha czaszki, ogonowo do żołądka. Składa się z kończyny grzbietowej (głowa), tułowia (tułowia) i kończyny brzusznej (ogon). Zwykle śledziona ma ostre, gładkie brzegi. Jego lokalizacja zależy od pozycji pacjenta podczas wykonywania zdjęcia rentgenowskiego oraz stanu okolicznych narządów jamy brzusznej. Na przykład, jeśli żołądek jest pusty, śledzionę można zobaczyć w lewym brzuchu, ale jeśli żołądek jest rozdęty płynem, gazem lub treścią pokarmową, śledzionę można zobaczyć bardziej doogonowo w środkowej części brzucha.

Trzustka

Trzustka jest małym, gęstym narządem z tkanki miękkiej, położonym w sąsiedztwie czaszki granicy okrężnicy poprzecznej i składa się z lewej i prawej kończyny. Lewa kończyna przylega do ogonowej granicy trzonu żołądka, a prawa kończyna przyśrodkowo do zstępującej dwunastnicy. Na radiogramach nie widać normalnej trzustki.

Żołądek

Znajdujący się w klatce piersiowej żołądek obejmuje wpust, dno, trzon, odźwiernik odźwiernikowy i kanał odźwiernikowy. Obraz radiologiczny żołądka zależy od objętości i rodzaju treści żołądkowej (np. Płyn, gaz, treść pokarmowa) oraz pozycji zwierzęcia w chwili wykonania zdjęcia rentgenowskiego. Grawitacja zwykle przenosi płynną zawartość żołądka do zależnego obszaru (dolnej części) żołądka; gaz unosi się do obszaru niezależnego (do góry).

Jelito cienkie

Jelito cienkie obejmuje dwunastnicę, jelito czcze i jelito kręte. Dystrybucja jelita cienkiego w jamie brzusznej różni się w zależności od budowy pacjenta, jego stanu odżywienia oraz wielkości, kształtu i położenia przylegających trzewi brzusznych (np. Pusty pęcherz moczowy a wzdęty). U otyłych zwierząt tłuszcz w jamie brzusznej może przemieszczać jelito cienkie do środkowej części brzucha między żołądkiem a pęcherzem moczowym. U cienkich zwierząt jelito cienkie może rozciągać się od wątroby do jamy miednicy.

Jelito grube

Jelito grube obejmuje jelito ślepe, okrężnicę, odbytnicę i kanał odbytu. U psów kątnica ma kształt korkociągu lub litery „C”. U kotów jelito ślepe jest małą strukturą w kształcie stożka. Okrężnicę można rozpoznać po kształcie, rozmiarze i położeniu wstępujących, poprzecznych i zstępujących odcinków. Odbytnica znajduje się między okrężnicą zstępującą a kanałem odbytu. Prawidłowe jelito grube można rozpoznać po obecności gazów, płynów i kału w świetle. Ilość materii w okrężnicy wpływa na jej położenie, kształt i rozmiar. Z reguły normalna średnica okrężnicy jest mniejsza niż długość siódmego kręgu lędźwiowego i nie większa niż trzykrotna średnica jelita cienkiego.

Nerki

U zdrowych psów i kotów nerki zlokalizowane są w grzbietowej przestrzeni zaotrzewnowej brzucha. U psów prawa nerka znajduje się w pobliżu T13 do L1; u kotów znajduje się w pobliżu L1 do L4. Położenie lewej nerki jest bardziej zmienne, ale jest blisko L2 do L4 u psów i blisko L2 do L5 u kotów. Obie nerki powinny mieć gładkie brzegi oraz mieć podobny kształt i wielkość. Normalna nerka psa ma kształt fasoli; normalna kocia nerka jest bardziej zaokrąglona. Nerki można łatwo zobaczyć u kotów i psów otyłych. Są trudne do wizualizacji u młodych kotów i psów, zwierząt wychudzonych lub zwierząt z chorobą zaotrzewnową.

Pęcherz moczowy

Pęcherz moczowy jest narządem o zaokrąglonym kształcie lub kształcie łzy, zlokalizowanym w obrębie brzucha ogonowego, od kości łonowej i brzusznej od odbytnicy i okrężnicy zstępującej. Pęcherz moczowy może mieć różną wielkość, a gdy jest pełny, może zostać przemieszczony do czaszki w jelicie cienkim.

Podsumowanie

Radiogramy są cennym narzędziem diagnostycznym w weterynarii, a technologia radiografii wciąż się rozwija. Radiografia cyfrowa sprawia, że wykonywanie zdjęć radiologicznych jest teraz jeszcze łatwiejsze, eliminując tradycyjne etapy korzystania z kasety filmowej i wywoływania kliszy w ciemni. Zamiast tego obraz pojawia się na ekranie komputera w ciągu kilku sekund od ekspozycji, co pozwala czekającemu lekarzowi weterynarii na wcześniejsze rozpoczęcie tłumaczenia i zmniejsza opóźnienia w opiece nad pacjentem. Jednak dopóki stosowanie promieniowania nie zostanie całkowicie wyeliminowane, odpowiednie środki ostrożności, technika radiograficzna i ułożenie pacjenta będą nadal ważne.

Źródło:

1. del Regato JA: Wilhelm Conrad Röntgen, in Radiological Physicists. American Institute of Physics, 1985. Accessed December 2006 at astro.org/about_astro/history/rontgen.htm.

2. Brown M: Radiology, in Tighe M, Brown M (eds): Mosby’s Comprehensive Review for Veterinary Technicians, ed 2. St. Louis, Mosby, 2003, pp 155-173.

3. Lavin L: Radiation safety, in Lavin L (ed): Radiology in Veterinary Technology, ed 3. Philadelphia, WB Saunders, 2003, pp 26-36.

4. Bretz C, Han C, Hurd C: Diagnostic imaging, in Pratt PW (ed): Principles and Practices of Veterinary Technology. St. Louis, Mosby, 1998, pp 325-347.

5. Hurd C: Radiation safety, in Han C, Hurd C (eds): Practical Diagnostic Imaging for the Veterinary Technician, ed 3. St. Louis, Mosby, 2005, pp 39-48.

6. Lavin L: Developing a technique chart, in Lavin L (ed): Radiology in Veterinary Technology, ed 3. Philadelphia, WB Saunders, 2003, p 100.

7. Hurd C: Developing a small animal technique chart, in Han C, Hurd C (eds): Practical Diagnostic Imaging for Veterinary Technicians, ed 3. St. Louis, Mosby, 2005, pp 44-48.

8. Han C: Small animal radiology, in Han C, Hurd C (eds); Practical Diagnostic Imaging for Veterinary Technicians, ed 3. St. Louis, Mosby, 2005, pp 57-123.

9. Lavin L: General principles of positioning, in Lavin L (ed): Radiology in Veterinary Technology, ed 3. Philadelphia, WB Saunders, 2003, pp 147-153.

10. Biery D, Owens J: Principles of radiographic interpretation, in Biery D, Owen J (eds): Radiographic Interpretation for the Small Animal Clinician, ed 2. Baltimore, Williams & Wilkins, 1999, pp 9-13.

11. Han C: Achieving radiographic quality, in Han C, Hurd C (eds): Practical Diagnostic Imaging for the Veterinary Technician, ed 3. St. Louis, Mosby, 2005, pp 10-21.

12. Lavin L: Small animal soft tissue, in Lavin L (ed): Radiology in Veterinary Technology, ed 3. Philadelphia, WB Saunders, 2003, pp 225-234.

13. Biery D, Owens J: Thorax (noncardiac), in Biery D, Owen J (eds): Radiographic Interpretation for the Small Animal Clinician, ed 2. Baltimore, Williams & Wilkins, 1999, pp 147-184.

14. Biery D, Owens J: Heart, in Biery D, Owen J (eds): Radiographic Interpretation for the Small Animal Clinician, ed 2. Baltimore, Williams & Wilkins, 1999, pp 185-216.

15. Biery D, Owens J: Gastrointestinal system, in Biery D, Owen J (eds): Radiographic Interpretation for the Small Animal Clinician, ed 2. Baltimore, Williams & Wilkins, 1999, pp 223-260.

16. Biery D, Owens J: Urinary system and adrenal glands, in Biery D, Owen J (eds): Radiographic Interpretation for the Small Animal Clinician, ed 2. Baltimore, Williams & Wilkins, 1999, pp 261-277.